Liburutegian

Zabalik duen liburua pixka bat aldendu eta hasperen egin du. Hiru ordu daramatza denpora alferrik galtzen, egurrezko mahaiaren gainean labanak eta artaziak marrazten. Honi buruz pentsatu du, zer esango luke psikoanalista batek? Agresibitatea bideratzeko beharra duela, larrua jotzeko premia. Orduan, bere haurtzaroaren gorabeherak kontatu beharko lituzte, trauma guztien oinarria aurkitzeko. Psikologiak kalte handia egin dio gizarteari. Non zeuden orain dela ehun urte egun aurkitzen diren buruko gaixotasun madarikatu guzti hoiek?

Hori bai, psikoanalisiari zerbait aitortu behar dio: Larrua jotzeko itzelezko beharrizana du. Eta liburutegian sartu denetik, indar handiagoa hartu du dignostiko honek. Izan ere, irakurri duen lerro bakoitzeko, hiruzpa lau neska biluztu ditu begiradarekin. Haserre dago, badakielako jendeak txortan egiten duela unibertsitateko komunetan, berak ikasten duen bitartean.

Zergatik bizi ote gara hipokresiaz kutsaturiko gizarte ziztrin honetan? Ez du zentzurik, esan dio bere buruari, egun,  erlijioak inposaturiko moral sexualaren oinordeko izatea. Noiz arte egon behar du egoera horretan?

Guzti hau azaldu nahiko lioke bere aurrean eseri den emakume-puskari, ondoren eskutik helduta, komunerako bidea erakutsiko lioke. Zoritxarrez, zerbaitek esaten dio neska horrek ez dituela emakumeak gustoko. Zergatik ote gaude hain mugatuta? Liburutegia baino leku aproposagorik al dago, aurreiritsiak alde batera utziz, sexuak eskaintzen dizkigun plazerrez gozatzeko? Liburua motxilan sartu eta alde egitea erabaki du, hankartea umelegia sentitzen du jadanik.