Mostrando entradas con la etiqueta memoria histórica. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta memoria histórica. Mostrar todas las entradas

domingo, 12 de mayo de 2013


Hona hemen hainbatetan berridatzitako istorioa, neure aititeren haurtzaroko oroimenetan oinarritua.
Zeure omenez, aitite: 

"Gerra usaina hartu zion egunak goiz hartan urdinez tindaturiko zeru oskarbiari.
Horixe otu zitzaion Atxuritik Indautxura zihoan bost zenbakidun tranbia gidatzen zuen bitartean, bonbarderoek isuritako kearen zantzurik ez zegoen arren. . .

Sukaldean sartu zenean jada, familia osoa zuen zain; seme alabak, emaztea eta bere ama, alargun geratu zenetik, hilobarekin etxeko logeletako bat partekatzen zuena.
Platerak jadanik beteta zeudela, leihotik zehar galdu zuen begirada, bere buruari behin eta berriro errepikatuz, beranduegi zela abioiak Bilboko zerua zeharkatzeko, ez zela egun hartan gertatuko.
Koilara indaba gorrien artean sartu zuen amore emanda, bere amaren marmarei ez entzunarena eginez, seme gazteenak ogi erdia jan omen zuelako etxerako bidean.
Eta orduan gertatu zen gertatu beharrekoa. Sirenak entzun zituzten une berean artez jarri ziren denak, bera izan ezik, eta emazteak umeak hartu zituen, bakoitza esku batekin kale berean zegoen Delprit izeneko dendaren sotora babes bila abiatzeko.

Guztia isilean burutu beharreko otoitza bezalakoa bilakatu zitzaien azken boladan; umeek ez zuten galderarik egiten eta helduen artega aurpegietan nabaria zen arren, lasaitasun plantak egiten zituzten, gero eta errazago, antzoki bateko aktoreak bailiran.
“Ez al zara etorri behar?” Bota zion emazteak, larregi tematu gabe. Eta ohi legez, burua alde bietarantz mugituz ihardetsi zion, sarritan esaten zuen bezala, bazkalordua aukeratzen baitzuten bati faxistek Bilbo bonbardeatzeko. Ogi zati bat ahoratu eta edalontzia urez bete zuen, seme alabek alde egiten ikusi zituen bitartean. Begiak ziplo itxi eta lubakietatik zetozen tiroen hotsak imaginatzean sumindu egin zen. Militarrek Bilbo setiatzearekin nahikoa ez bazuten, bazkalorduak ere zapustu behar zizkioten...

"

lunes, 26 de abril de 2010

1937, Gernika



Ni olvido ni perdon.

domingo, 25 de abril de 2010

Franco vive

Lo realmente insólito de este país no es que el dictador muriese en 1975, de muerte natural. No, no es eso. Ni que la transición dejara impunes a quienes durante 40 años habían sometido al pueblo a un régimen fascista. Tampoco.
Lo cojonudo, es que quienes cometieron las peores atrocidades durante los años de Franquismo, sean ahora los resposables de empapelar al único juez que ha investigado los crimenes del franquismo.
Algo insólito, sin precedentes: La Falange sienta en el banquillo a Garzón.

Y tenemos que oir de todo últimamente.
Esta misma mañana, a raiz de la manifestación de apoyo a Garzón, Cospedal acusaba a lxs manifestantes de poner en riesgo la democracia y reabrir viejas heridas.
Valiente hija de puta.
Lo que me lleva a pensar que este es un país de mierda, de gente estúpida que a diferencia de otros paises donde los dictadores fueron fusilados o ajusticiados, todavía tenemos que aguantar que se burlen de nosotrxs.

De hecho Manos Limpias, puesto que ha sido admitido como querellante, tiene en sus manos todos los datos de las víctimas del franquismo.
Me gustaría ver el mismo trato para las víctimas de la ETA, sólo para ver la cara de gilipollas que se les quedaría a todos los fascistas que quedan sueltos por ahí.

En fin, para algo decente que hace Garzón... hay que ver cómo se las gasta el Tribunal Supremo. Toca indignarse.

sábado, 21 de noviembre de 2009

Se borraron de la historia

Dicen que un pueblo que olvida su historia vuelve a repetirla.
Y eso es precisamente el peligro al que nos enfrentamos las nuevas generaciones, quienes nacimos después de la muerte de Franco, de la han pasado ya 34 años.

Por algún motivo, empiezo ahora a ser consciente de esa burbuja en la que me he aislado en los últimos cuatro años, de la realidad que he dibujado sin preocuparme porque guardar coherencia con lo que de verdad me rodeaba.
Y al destaparme los ojos descubro que nada es cómo yo creía, que no importa ya donde y cuando transcurrieron las Guerras Mundiales, que puede que España viviera una dictadura de 40 años, ni sabemos a ciencia cierta quién era Lenin.

Hemos olvidado todas esas páginas caducadas de los libros de historia, porque no nos interesan, porque no entendemos de discrepancias entre izquierdas y derechas, ni creemos que importen.
Hemos olvidado que Franco murió y que España fue ese pueblo que nunca se alzó. Hemos permitido que sus nombres se borren de la historia... Hasta ver marchitarse a las trece rosas.

Prefiero simplemente recular y cegarme. Gracias a quienes no olvidan, que hubo un tiempo en el que muchas personas entregaron sus vidas, por un mundo mejor.
Gracias a quienes no olvidan, ni perdonan.

miércoles, 5 de agosto de 2009

Las jóvenes llamadas

LAS TRECE ROSAS

Dieron aquí su vida por la libertad y la democracia el día 5 de Agosto de 1939.

miércoles, 1 de abril de 2009

Memoria histérica

Una vez, perdimos una guerra.
70 años después hemos perdido la cabeza.