Es la monda. Llevo varios días dándole vueltas a mi futuro laboral, cruzo los dedos para no retrasar más de dos años mi periodo de formación. Y no es que la idea de trabajar me resulte particularmente atractiva, simplemente, creo que ya he abusado en exceso de la caridad de mis padres y el resto de contribuyentes.
Este curso 2010-2011 entra en vigor la reforma de la Educación Superior, el cacareado proceso de Bolonia, para quienes empiezan primero de carrera.
La genialidad de la plantilla docente de la carrera de Física, en la UPV, ha acelerado este proceso, de forma que ya lxs estudiantes de cuarto, hemos podido elegir si queríamos o no adaptarnos a los nuevos grados.
De lxs cuales sólo 3 personas hemos optado por finalizar con el plan antiguo. De aquí mi frustración, después de tantas movilizaciones, después de tantas horas perdidas, asambleas, de aquí para allá, tratando de convencer a la gente de que se uniera a nuestra causa: Impedir la privatización de la universidad en formato de reforma educativa.
Las derrotas ideológicas son siempre decepcionantes, pero ver a quienes han luchado a tu lado de la barricada, decantarse por la adaptación a Bolonia, es todo un golpe moral.
Y es aquí cuando empiezo a preguntarme, ¿a alguien le importa realmente el futuro de la educación, o es que hemos hecho de la militancia un reclamo estético?
He empezado diciendo que era la monda, porque estoy bien jodida, de tanto oír aquí y allá que cuando me licencie no voy a encontrar trabajo. Puta crisis.
Parece ser que ahora quien termina una licenciatura en física está a la altura de quien hace punto de cruz. ¡Y una mierda!
¿Qué astracanada es esa de que tenemos que ser todxs master en tecnología cuántica?
¿Qué es eso de que antes de empezar a cotizar, tendremos que trabajar gratuitamente para una empresa?
De puta madre, acabo de entender el motivo por el que ninguna empresa querrá contratarme nada más acabe la carrera. ¿Quién me va a contratar a mi pudiendo echar mano de hordas de borregxs que estarán dispuestos a trabajar de becarios durante su primer año? ¿Quién va a contratar a una pobre licienciada, cuando proliferen ejércitos de doctores en física?
Y más importantemente: Toda esta gente guapa, rebosante de masters, prácticas voluntarias, títulos de idiomas, doctorados varios… ¿Hasta cuando piensa prolongar su formación? ¿Y quien va a costearla?
¿Cuántos años de estudio hacen falta para conseguir un salario de mil euros?
Que os jodan a todxs, empresarixs, borregxs, pelotas, mantenidxs, traidorxs y demás escoria.
Yo mientras, seguiré esprintando para terminar esta carrera de una puta vez.
2 comentarios:
Ez pentsatu gastuan ezta besteetan ere. Norberak eraikitzen du norberaren burua, erabakien arabera.
Zuk luzatu behar/sentitzen duzuna. Ez gehiago. Animo eta besarkada bat. ;-)
Antza danez, horixe da gehiengoak uste dauana. Nor bere burua eraikitzen dau bai, baina zein preziotan eta noren kontura?
Zure burua eraiki gure dozu, inguruan dagoena kontuan hartu barik? Animo zeuri ere, orduan.
Publicar un comentario